Πρώτο γράμμα
Άλλα, όταν θα σταματήσετε, εγώ θα συνεχίσω την τρελή και θριαμβευτική μου πορεία προς τη μεγαλειώδη και υπέρτατη κατάκτηση του Τίποτα! Κάθε κοινωνία που θα φτιάξετε θα ‘χει τα όρια της και στα όρια της θα δρουν οι ηρωικοί και αναμαλλιασμένοι τυχοδιώκτες, με την παρθένα και άγρια σκέψη τους, που ξέρουν να ζούνε μονάχα, ετοιμάζοντας αδιάλειπτα νέες και τρομερές εξεγερσιακές εκρήξεις. Εγώ θα είμαι μεταξύ αυτών!
Renzo Novatore, “Ο εικονοκλαστικός ατομικισμός μου”
Σύντροφοι, έχει περάσει πολύς καιρός που δεν έχω επικοινωνήσει κάτι δημόσια, πέρα από λίγα πράγματα σχετικά με τη δικαστική διαδικασία εναντίον μου, εξαιτίας επιθέσεων ενάντια στη δημόσια ειρήνη· αυτήν τη φορά, δεν επικοινωνώ μαζί σας για να γράψω κάτι για αυτήν τη διαδικασία ή για δικαστικά θέματα, τα οποία δε με ενδιαφέρουν και πολύ τώρα και τα οποία, στην πραγματικότητα, δε με πολυένοιαζαν από την αρχή.
Αυτήν τη φορά, γράφω για να κάνω ξανά μια δήλωση και να εκφράσω τη θέση μου, σχετικά με την τρέχουσα κατασταλτική επίθεση, την οποία αρθρώνει και ξεκινά να εξαπολύει το μεξικανικό κράτος, έχοντας ξεκάθαρα διδαχτεί από τα φιλαράκια του σε Ιταλία και Χιλή· γιατί, τελικά, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια γραφική αναπαράσταση της υπόθεσης “Marini” ή της υπόθεσης “Βόμβες”, κατασκευασμένη όμως στο Μεξικό. Μια σκευωρία, που μπορεί να ειδωθεί μόνο ως μια άμεση απάντηση του εχθρού, ώστε αυτός να αντιμετωπίσει την πίεση, που του ασκούν ομάδες, αναρχικοί ατομικιστές (1) και ελευθεριακοί -νύχτα και μέρα, δημόσια ή κρυφά- και ευρισκόμενος μπροστά στην επικινδυνότητα αυτών των ιδεών για το δημόσιο καλό και δε θα πρέπει να γίνεται αντιληπτή με μια διαμεσολαβημένη έννοια, που θα μας καθιστούσε θύματα ενός συστήματος, που έχουμε αποφασίσει να πολεμάμε με κάθε μέσο και μέσω κάθε μοντέλου οργάνωσης. Μια σκευωρία με φαινομενικούς αρχηγούς, μια ιεραρχική οργανωτική δομή και μια οργανωμένη εγκληματική δομή με τρομοκρατικούς στόχους, μέσα στην οποία υπήρχε μέχρι και νομική ομάδα για να μας βγάλει από τη φυλακή, όταν χρειαστεί. Μια δομή, που έχει πιο πολλές ομοιότητες με οποιαδήποτε ομάδα εμπόρων ναρκωτικών, ανταρτών ή μαρξιστών οποιασδήποτε ιδεολογίας (λενινιστικής, μαοϊκής, σταλινικής κλπ.), παρά με τον τρόπο που οι αναρχικοί αντιλαμβάνονται την οργάνωση, είτε δημόσια είτε κλειστή, ιδιαίτερα όταν αυτή ονομάζεται άτυπη.
Μια σκευωρία όπου οι κύριοι προωθητές της αναρχικής δράσης είναι σύντροφοι από άλλες χώρες, που ήρθαν στο Μεξικό με άγνωστα κίνητρα και οι οποίοι, σύμφωνα με όσα λένε οι μπάσταρδοι της εισαγγελίας, είναι η πηγή οικονομικών πόρων του αγώνα. Μια σκευωρία, η οποία δεν έχει σκοπό να βλάψει μόνο ένα συγκεκριμένο τμήμα του αναρχικού κινήματος, αλλά διάφορα κομμάτια του ντόπιου αναρχικού χώρου. Μια σκευωρία, στης οποίας την κατασκευή παίζουν σημαντικό ρόλο τα ΜΜΕ του κράτους και του κεφαλαίου. Αλλά, δε με αφορά τι μπορεί να κάνουν ή να σκεφτούν το κράτος και το κεφάλαιο σχετικά με αυτό το ζήτημα, γιατί δε μου αρέσει η εξουσία και δεν είμαι εξουσιαστής. Το μυαλό μου δε μπορεί να σκεφτεί με αυτόν τον εξουσιαστικό τρόπο και προτιμώ να μη σπαταλώ το χρόνο μου σκεπτόμενος πώς και τι σκέπτεται ο εχθρός ή να σπαταλώ χρόνο στο να διορθώσω την εικόνα που έχει για εμάς, με απώτερο σκοπό πιο ελαφριές κατηγορίες ή ποινές. Ό,τι γράφεται σε αυτό το γράμμα, απευθύνεται στους συντρόφους του αγώνα, κυρίως σε εκείνους που είναι ελευθεριακοί και με αναρχικές συγγένειες.
Όπως είναι γνωστό, λοιπόν, με συνέλαβαν ξανά στις 20 Ιανουαρίου, καθώς έφευγα από το δικαστήριο, στη λεωφόρο James Sullivan της πόλης του Μεξικού, όπου κάθεΔευτέρα έπρεπε να δίνω το παρόν σύμφωνα με τους περιοριστικούς μου όρους. Καθώς έβγαινα από το κτίριο, με σταμάτησε ένας ψηλός τύπος, μη σίγουρος για τον εαυτό του, με ρώτησε αν ήμουν το σωστό άτομο και μου είπε πως έπρεπε να με θέσει υπό κράτηση, σύμφωνα με ένα ένταλμα, που είχε εις βάρος μου. Θα σας πω την ιστορία αργότερα με πιο ήρεμη διάθεση, καθώς πιστεύω πως είναι ενδιαφέρουσα κυρίως λόγω του τρόπου που συμπεριφέρονται οι μπασταρδοι της PGR[1].
Τελικά, καθώς βρισκόμουν στην υπηρεσία της PGR, στην Camarones και αφού με είχαν ενοχλήσει, ανακρίνει, προσπαθήσει να με ξεγελάσουν και να το παίξουν φιλικοί ανακριτές για ώρες, κάποιος διοικητής Silva με ενημέρωσε πως έχει μια κλήτευσή μου για να παρουσιαστώ στις αρχές του υπουργείου, που είναι αρμόδιο για την έρευνα εγκλημάτων σε ομοσπονδιακό επίπεδο (Federal Public Ministry) ως μάρτυρας και ένα ένταλμα εναντίον μου για το έγκλημα της παρασκευής εκρηκτικών χωρίς άδεια, το οποία συνιστά παραβίαση του νόμου πέρι όπλων και εκρηκτικών, τα οποία χρησιμοποιεί αποκλειστικά ο στρατός. Πρόκειται για μια εντολή από κάποιον εισαγγελέα του έκτου τμήματος, από το Νοέμβριο του 2013. Επίσης, θα με μετέφεραν στις φυλακές Oriente για να συμμορφωθούν με την εντολή. Όταν ήρθε ο δικηγόρος μου -ιδιώτης-, με έφεραν μπροστά από εκείνην την καλόγρια -θα την αποκαλούσα μάγισσα, άλλα οι μάγισες έχουν την απόλυτη εκτίμησή μου-, η οποία, όπως μου είπαν στην ομοσπονδιακή εισαγγελία, είχε διατάξει την προσαγωγή μου, καθώς ήμουν ύποπτος σε μια ομοσπονδιακή έρευνα περί τρομοκρατίας και οργανωμένου εγκλήματος σχετικά με την υπόθεση των συντροφισσών από τον Καναδά και του Carlos Chivo. Μας έδειξε το φάκελο και το σημείο που με συνδέει ευθέως με τους άλλους υπόπτους, συμπεριλαμβανομένου και του αναρχικού συντρόφου, με τον οποίο έχω εξεγερτική συγγένεια, Carlos “el Chivo” και τότε καταλάβαμε πως έχει δομηθεί η σκευωρία τους. Μετά το τέλος της συνεδρίας, μου αφαίρεσαν ένα κινητό τηλέφωνο, που είχα μαζί μου, δύο usb και ένα φορτιστή mp3, τη μπροσούρα “Η Αναρχική Τάση” του A. M. Bonanno, τη μπροσούρα “Το Αναρχικό Σχέδιο στη Μετα-βιομηχανική Εποχή” του Constantino Cavalieri (πράγμα που είναι κρίμα γιατί ήταν πολύ όμορφη) και τη μπροσούρα “Η Φυλακή και ο κόσμος της” του Massimo Passamani (τα αναφέρω γιατί οι αρχές έδειξαν ιδιαίτερο ενθουσιασμό για το τι κρύβω μυστυριωδώς στο σακίδιό μου) και μερικά ασήμαντα χαρτιά. Με ενόχλησαν λίγο ακόμα και μετά με μετέφεραν στη φυλακή Oriente και με έφεραν μπροστά στο δικαστή. Την επόμενη μέρα, έφτασαν οι δικηγόροι του GASPA[2] και υποστήριξαν πως οι κατηγορίες ήταν αίολες, βασισμένες πάνω σε στοιχεία, που είχαν προσκομισθεί από παλαιότερες διώξεις μου για επιθέσεις ενάντια στη δημόσια ειρήνη, για τις οποίες δεν έχει εκδοθεί ακόμα απόφαση κι έτσι, οι αποδείξεις είναι άκυρες.
Ο δικαστής είχε δύο επιλογές: η πρώτη ήταν να με αφήσει μετά από 6 μέρες, κατόπιν αίτησης από τους δικηγόρους μου μετά την παρέλευση της προφυλάκισης και η δεύτερη ήταν να ορίσει μια φτηνή εγγύηση -φτηνή σε σχέση με άλλη εγγύηση, που είχα πληρώσει παλαιότερα και σε σχέση με τις εγγυήσεις, που επιβλήθηκαν σε άλλους συντρόφους. Όταν με ρώτησε ο δικηγόρος μου τι θέλω να κάνω, ελεύθερα επέλεξα να πληρώσω την εγγύηση, όχι, όμως, για να δώσω περισσότερα χρήματα στο κράτος (αυτό γράφεται σχετικά με την κριτική που μας ασκήθηκε, όταν είχαμε συλληφθεί στο συμβάν στην πρεσβεία της Χιλής) ή από φόβο, αλλά επειδή ελεύθερα και χωρίς τη συμβουλή κανενός, αποφάσισα πως τη στιγμή που θα πατήσω το πόδι μου στο δρόμο, θα έβγαινα στην παρανομία. Τα πάντα ήταν ξεκάθαρα όσο ποτέ, η παρενόχληση και η καταστολή του κράτους και της εισαγγελίας.
Τώρα, λοιπόν, και από δική μου σκέψη, αποφάσισα να επικυρώσω τη ρήξη με τις νομικές διαδικάσίες (ή τον αναρχικό αντιδικονομισμό, όπως ονομάζεται συνήθως), την άρνησή μου να συνεχίσω -και να συνεργαστώ- σε αυτό το δικαστικό τσίρκο εναντίον μου και εναντίον των συντρόφων μου, επειδή, από την άποψη της ατομικότητάς μου, είναι η επιλογή, που είναι πιο συνεπής με την πορεία μου, τις ιδέες μου και την αντίληψη μου περί ζωής, δηλαδή με την αναρχία. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο, τώρα ξέρουμε πως οι κλητεύσεις και τα εντάλματα εκδόθηκαν επειδή ξέφυγα από τη δικαιοσύνη στη δίκη για: επιθέσεις στη δημόσια ειρήνη, το ομοσπονδιακό έγκλημα της παρασκευής εκρηκτικών, την ομοσπονδιακή έρευνα εις βάρος μου για τρομοκρατία και οργανωμένο έγκλημα και επίσης τις προσβολές στην εξουσία στο γεγονός στην πρεσβεία της Χιλής, πριν από έναν χρόνο. Επικίνδυνο δεν είναι; Χα, χα. Οι ιδέες και οι πρακτικές είναι επικίνδυνες!
Τώρα, αυτή είναι μια νέα φάση αγώνα, στην οποία είχα αποφασίσει να μπω εδώ και πολύ καιρό, μια φάση που είναι συνηθισμένη στη ζωή ενός ατόμου, που διάλεξε να ακολουθήσει ένα μονοπάτι εξέγερσης και διαρκούς σύγκρουσης -εσωτερικής και εξωτερικής- με την εξουσία, μια φάση, η οποία δε μπορεί να μειωθεί και διατηρεί τον εαυτό της σε συνθήκη αγώνα με όλα τα μέσα ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο. Αυτή η άλλη φάση δε σημαίνει για μένα παρανομία[3] (στην πραγματικότητα, στέκομαι αρκετά κριτικά στην αντίληψη περί παρανομίας, όταν αυτή εξυπακούεται ή όταν έρχεται εθελοντικά ως μορφή “αγώνα”), αλλά ένα μέτρο, που μου επιβάλλεται από τον εχθρό και σκιαγραφεί και ορίζει νέες συνθήκες διεξαγωγής του αναρχικού αγώνα.
Εκμεταλλευόμενος το χώρο και όντας παράλληλα σύντομος, θέλω να δημοσιοποιήσω την παρενόχληση της αστυνομίας στο πρόσωπό μου (2) -όπως εκείνην τη φορά που η SSP και η PDI με συνέλαβαν και με άφησαν σε 10 λεπτά, σε ένα πάρκο της πόλης του Μεξικού, όπου είχαμε μια δημόσια συνάντηση για να εξετάσουμε την υπόθεση των φυλακισμένων συντρόφων μας, ή τις επισκέψεις της PGI εκεί που υποτίθεται πως διέμενα, αλλά που στην πραγματικότητα μένει η σύντροφός μου, ή τη συνεχή παρακολούθηση και την έρευνα του σπιτιού της συντρόφου μου, όπου έσπασαν τη γαμημένη πόρτα του φράχτη κλπ. Όσον αφορά την παρακολούθηση και την παρενόχληση της συντρόφου μου και της κόρης της, για ό,τι τους συμβεί υπεύθυνο θα είναι το κράτος και το κεφάλαιο. Δεν το λέω αυτό για να απαιτήσω τη θεσμική τους προστασία ή για να μας θυματοποιήσω, το κάνω για να δημοσιοποιήσω την κατάσταση, που βιώνουν και αυτές. Επίσης, εκμεταλλεύομαι αυτόν τον χώρο για να στείλω έναν χαιρετισμό σε όλους αυτούς, που πίσω από την πλάτη μου έλεγαν πως εγώ και οι σύντροφοί μου συνεργαστήκαμε με τους μπάτσους για να βγούμε από τη φυλακή, σχετικά με το συμβάν στην πρεσβεία της Χιλής και που είπαν μέχρι και πως εγώ και κάποιοι σύντροφοι είμαστε μπάτσοι… Ο χρόνος και το αποτέλεσμα του σύντομου, μεσοπρόθεσμου και μακροπρόθεσμου αγώνα θα δικαιώσει όποιον πρέπει. Εγώ, εμείς συνεχίζουμε τον αγώνα… Εσείς;
Αυτά για την ώρα, λέω ένα αντίο και μια ζεστή αγκαλιά σε όλους σας! Μια ιδιαίτερη αγκαλιά στη μητέρα μου, την οποία δεν είχα την ευκαιρία να αποχαιρετήσω και η οποία επίσης παρενοχλείται όπως η σύντροφός μου.
Στη μία πλευρά, βρίσκεται το υπάρχον, τα ήθη και οι βεβαιότητές του. Και αυτό, το οποίο είναι σίγουρο, είναι πως αυτό το κοινωνικό δηλητήριο πεθαίνει. Στην άλλη πλευρά, βρίσκεται η εξέγερση, το άγνωστο, που διακόπτει τη ζωή του καθένα. Η πιθανή εκκίνηση μιας υπερβάλλουσας πρακτικής της ελευθερίας.
Στηρίζουμε όλοι τους φυλακισμένους αναρχικούς συντρόφους!
Έναν αδελφικό χαιρετισμό στη Felicity R., το Νίκο Μαζιώτη, την Πόλα και το μικρό Βίκτωρα-Λάμπρο. Αλληλεγγύη στους αναρχικούς συντρόφους, τους αντιεξουσιαστές και τους ελευθεριακούς, που βρίσκονται στην παρανομία! Αλληλεγγύη και απόλυτη στήριξη στους συντρόφους στο Μεξικό, που ερευνώνται για την υπόθεση τρομοκρατίας και οργανωμένου εγκλήματος! Αλληλεγγύη στους Amelie, Carlos και Fallon!
Δεν ηττηθήκαμε και δε μετανιώσαμε!
Δεν παραιτούμαι, δεν παραιτούμαστε!
Ζήτω η αναρχία!
Σε αγώνα ενάντια στο κράτος,
Mario Antonio López Hernandez. Tripa.
Πλανήτης Γη, 3η Φεβρουαρίου 2014
Σημειώσεις στο πρωτότυπο:
1. Εδώ αναφέρομαι απλά στην τρέχουσα κατάσταση, σε καμία περίπτωση δεν προσπαθώ να χρησιμοποιήσω τη μαοϊκή θέση, σύμφωνα με την οποία η εγκυρότητα του αγώνα και των πράξεών μας είναι ανάλογη της απάντησης του εχθρού, κάτι που είναι το ίδιο με το να μετράμε την επικινδυνότητα κάποιου πράγματος, ανάλογα με την επικινδυνότητα που του προσδίδει ο εχθρός, περιορίζοντας έτσι την αναρχική θεωρία και δράση στην υπαρξιακή διάσταση του εχθρού. Ο αγώνας ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο είναι ένα (σημαντικό) κομμάτι αυτού που αντιλαμβανόμαστε ως αναρχία. Δεν ξέρω πώς τόσοι έχουν ή είχαν φτάσει να χρησιμοποιούν αυτήν τη φράση, η οποία εμφανίζεται και στην εμπορική ταινία για τη γερμανική RAF.
2. Το συσχετίζω αυτό, ώστε να διευρύνω το κατασταλτικό πανόραμα, χωρίς να θέλω να υποβαθμίσω συγκριτικά εκείνα, που κάνουν σε άλλους συντρόφους και τη γενική παρενόχληση ενάντια στον αναρχικό χώρο της περιοχής του κεντρικού Μεξικού. Αυτό θα έρθει στο φως σε σχέση με ό,τι συμβαίνει.
[1]Η ομοσπονδιακή εισαγγελική αρχή του Μεξικού.
[2]Πρωτοβουλία “κινηματικών” δικηγόρων.
[3]Clandestinity στα αγγλικά, προσδιορίζει επακριβώς τη συνθήκη εθελοντικής εξόδου στην παρανομία ως αντίληψη για τον αναρχικό αγώνα και όχι την εξαναγκαστική συνθήκη, στην οποία αναφέρεται εδώ ο σύντροφος.
Δεύτερο γράμμα
Εν συντομία, θέλω να γράψω σχετικά με την εβδομάδα στήριξης των φυλακισμένων αναρχικών στο Μεξικό, η οποία πρόκειται να λάβει χώρα το διάστημα μεταξύ 16 και 24 Μαρτίου.
Καταρχήν, θέλω να πω πως δεν έχω καθόλου πρόθεση να σαμποτάρω την προαναφερθείσα εβδομάδα. Όμως, εφόσον στο κείμενο υπήρχε αναφορά σε εμένα, στο όνομά μου και έγινε χρήση ενός αποσπάσματος από ένα δημόσιο γράμμα, που είχα γράψει στη φυλακή, θα ήθελα να εκφράσω την άποψή μου για το θέμα.
Λοιπόν, στο τέλος αυτού του καλέσματος αλληλεγγύης χρησιμοποιείται το απόσπασμα μια προκήρυξης, που έγραψα στη φυλακή και που στο τέλος υπογράφεται με το όνομά μου. Όχι μόνο αυτό, αλλά με την πρώτη ματιά (και για αυτό ίσως φταίει η κακή μετάφραση στα ισπανικά) το ίδιο το κείμενο ή το κάλεσμα αλληλεγγύης φαίνεται να έχει υπογραφεί με το όνομά μου. Αυτό είναι αδύνατον για μια σειρά λόγους:
Πρώτον: Επειδή δε συμφωνώ με τις εβδομάδες αλληλεγγύης και στήριξης κρατουμένων (κάποτε συμφωνούσα, αλλά όχι πια). Αυτό, όχι επειδή δε συμφωνώ με την αλληλεγγύη σε συντρόφους, η αλληλεγγύη είναι ξεκάθαρα βασικό στοιχείο των ιδεών και της πρακτικής της αναρχίας και ατομική αξιακή θέση, που ασκούμε στην καθημερινότητά μας. Κυρίως, καθώς θεωρώ πως η απαραίτητη στήριξη και η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ (1) στους φυλακισμένους συντρόφους δεν είναι κάτι διαχωρισμένο, όπως και ο αγώνας ενάντια στις φυλακές δεν είναι ένας ξεχωριστός αγώνας, αλλά κομμάτι του αγώνα για την καταστροφή του κράτους και του κεφαλαίου, ένα αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα για την ελευθερία. Έτσι, η δημιουργία ενός συγκεκριμένου ημερολογίου, που θα πρέπει να επικεντρωθούμε σε δράσεις ενάντια στις φυλακές, μου φαίνεται το ίδιο με το να υπακούμε στο ετήσιο επαναστατικό ημερολόγιο (η διαδήλωση στις 2 Οκτωβρίου, η Πρωτομαγιά… τώρα και η πρώτη Δεκέμβρη κλπ). Αυτή πρακτική επικεντρώνει τη δράση σε μια ημέρα και αφαιρεί το νόημα από τις πράξεις, που συμβαίνουν καθημερινά και που αναφέρουν επίσης και τους φυλακισμένους συντρόφους.
Δεύτερον: Επειδή στρατηγικά δε λειτουργεί το να προειδοποιούμε τους μπάτσους για ενέργειες, που θα συμβούν στο μέλλον.
Τρίτον: Όσον αφορά εμένα προσωπικά, δεν έχω ποτέ ούτε θα μπορούσα να έχω κάνει κάλεσμα για καμία εβδομάδα αλληλεγγύης, διαδήλωση ή παρόποια πράξη, γιατί εξατομικεύει ή μάλλον “προσωποποιεί” συλλογικές ενέργειες, αφαιρεί την προσοχή από τον αγώνα και δημιουργεί είδωλα, φανταστικούς ηγέτες και ιδεολογικούς γκουρού. Είναι ευρέως γνωστό πως είμαι ενάντια στα ακρώνυμα, τους ηγέτες, τις πρωτοπορίες, τη σύνθεση ή τις παλιές οργανώσεις (αναρχικές ή όχι), που προσπαθούν να κινητοποιήσουν τους ανθρώπους. Αντιτιθέμενος σε αυτά, υποστηρίζω την αυτο-οργάνωση και την αυτο-διεύθυνση των αγώνων, την αυτονομία και την άτυπη αναρχική οργάνωση. Δε θα συνεργαζόμουν ποτέ με το δικαστικό τσίρκο της εξουσίας, που πάντα εξατομικεύει τη συλλογική εξέγερση, με στόχο να εντοπίσει ψεύτικους ηγέτες (όπως στις έρευνες εις βάρος μου, όπου με έχουν αποκαλέσει, ποιος διάολος ξέρει, πόσα πράγματα), προσπαθώντας έτσι να υποβαθμίσουν την εξέγερση και να θέσουν στο επίκεντρό της ένα άτομο ή συγκεκριμένα μια μικρή ομάδα.
Όπως και να έχει, πραγματικά εκτιμώ κάθε στήριξη.
Θερμούς χαιρετισμούς!
Ζήτω η αναρχία!
Mario López Hernández.
16/03/2014
Σημειώσεις στο πρωτότυπο:
1. Για να γίνει κατανοητό σε τι αναφέρομαι όταν λέω επαναστατική αλληλεγγύη, προτείνω το ομώνυμο κείμενο του Pierleone Porcu.
Μετάφραση: Le Misanthrope
inter arma
https://interarma.info
