Σκεφτόμουν πάνω στη συνοχή και τη συνέπεια του αναρχισμού, ώστε να καθορίσω μέσα μου ποιό είναι τελικά το κίνητρο, που μας κάνει αναρχικούς και όχι κάτι άλλο, τί είναι αυτό που μας οδηγεί στο να ζήσουμε μια ζωή, της οποίας τα συχνότερα επαναλαμβανόμενα μοτίβα είναι η αστυνομία, η παρακολούθηση και η φυλακή, καταστάσεις που προφανώς δεν αρέσουν σε κανέναν, αλλά είναι πάντα παρούσες καθώς σημαδεύουν τις ζωές μας. Πιστεύω πως το αντι-εξουσιαστικό αίσθημα είναι κάτι κεντρικό σε αυτήν την περίπτωση, είναι αυτό που μαζί με τη θέληση για ελευθερία μας διαφοροποιεί πολιτικά από άλλα πολιτικά ρεύματα ακόμα και μέσα στον ίδιο τον αναρχισμό. Η αντι-εξουσιαστική αντίληψη υποδηλώνει μια ολική ρήξη με το υπάρχον και τα στοιχεία που το συντηρούν, μέσα στο οποίο το “ιουδαιο-χριστιανικό” παράδειγμα της προόδου μπορεί να βρεθεί στο σύνολο σχεδόν της δυτικής σκέψης, επαναστατικής ή όχι. Ως εκ τούτου, είναι αναγκαίο να ξεφύγουμε από την ιουδαιο-χριστιανική παράδοση σκέψης; Προφανώς. Αν ο αναρχισμός σκοπεύει να συγκρουστεί με το υπάρχον, δεν μπορεί να είναι μέρος της αναπαραγωγής ενός από τους πυλώνες της καταπίεσης: το ιερό της σκέψης. Είναι αλήθεια ότι ένα μεγάλο μέρος του αναρχικού ρεύματος υποθέτει πως χάρη στην κοινωνική επανάσταση μπορεί να επιτευχθεί μια κατάσταση πλήρους αρμονίας, ότι χάρη στην επιστήμη θα φτάσει στην πληρότητα. Αυτό μπορεί να βρεθεί σε ένα μεγάλο μέρος της αναρχικής βιβλιογραφίας από τον 19ο αιώνα και τις αρχές του 20ου, η οποία είναι διαποτισμένη με την απεικόνιση και τη συνακόλουθη λατρεία της λογικής. Συνεπώς, το ιερό της σκέψης διατηρείται, δεν αμφισβητείται, με αποτέλεσμα να μη γεννιέται μια πραγματική ρήξη με ό,τι επιβάλλεται. Ο αναρχισμός γίνεται ιερός με τον ίδιο τρόπο όπως ο χριστιανισμός.
Ωστόσο, υπάρχουν θέσεις που δεν ακολουθούν το ίδιο παιχνίδι, όπως οι προσεγγίσεις των Μπακούνιν και Στίρνερ. Ο πρώτος, καταδεικνύοντας ότι κάθε καταστροφή είναι ταυτόχρονα δημιουργία, διαχωρίζεται από τους υποδειγματοποιημένους τρόπους σκέψης ανοίγοντας για εμάς νέες πόρτες. Καταστροφή και δημιουργία θα ήταν αδιαχώριστες, δεν θα αποτελούσαν ξεχωριστές φάσεις, είναι απλά ότι το να έρθεις σε ρήξη με το υπάρχον θα ανοίξει ένα ευρύ φάσμα δυνατοτήτων, που χαρακτηρίζονται από διαρκή εξέγερση. Από την πλευρά του ο Στίρνερ ξεκάθαρα επιβεβαιώνει: «Καθόλου εύκολο δεν είναι να παραμεριστεί το ιερό, παρά τα όσα λένε πολλοί σήμερα, οι οποίοι δεν βάζουν πια στο στόμα τους αυτήν την ‘άβολη’ λέξη. Όσο ανθρώπινο κι αν μπορεί να φαίνεται αυτό το ιερό, όσο κι αν είναι το ίδιο το ανθρώπινο, αυτό δεν του αφαιρεί την ιερότητά του, αλλά το πολύ-πολύ το μετατρέπει από μη γήινο σε γήινο ιερό, από θεϊκό σε ανθρώπινο». (Στίρνερ: 2007, σελ. 44)*
Ο διαφωτισμός αντικαθιστά το ιερό αντικείμενο: το Κράτος, που προκύπτει από και αποτελεί έκφραση της λογικής, παίρνει τη θέση του θεού και αποκτά τα ίδια χαρακτηριστικά, αυτά που εξασφαλίζουν την απόλυτη κυριαρχία. Αυτή η «μεταβίβαση εξουσιών» αντανακλά τη συνέχεια μιας καθορισμένης δομής σκέψης, που εκδηλώνεται σε ένα μεγάλο μέρος των δυτικών επαναστατικών κινημάτων. Αναπαράγει το μοντέλο της καταπίεσης. Με αυτόν τον τρόπο, καθιστά απολύτως απαραίτητη τη δημιουργία ενός ρήγματος από «το ιερό» σε οποιαδήποτε μορφή του, είτε πρόκειται για την επιστήμη ή για πολιτικό δόγμα. Με αυτόν τον τρόπο, η αμφισβήτηση του εαυτού μας και του περιβάλλοντός μας επιχειρεί να εξαλείψει κάθε ιερή έκφραση των σχέσεών μας, η οποία σε τελική ανάλυση είναι η εκδήλωση της εξουσίας. Είμαστε εικονοκλάστες. Ως εκ τούτου, πιστεύω ότι σε αυτήν την προσπάθεια θα πρέπει να είμαστε συνεπείς. Δεν είμαστε οι σωτήρες για τίποτα και για κανέναν, αν συγκρουόμαστε με την εξουσία είναι επειδή θέλουμε να την εξαλείψουμε από τις ζωές μας και όχι επειδή ελπίζουμε ότι ένας παράδεισος θα αναδυθεί από τα συντρίμμια της. Αυτό που είναι δικό μας είναι η πλήρης άρνηση του υπάρχοντος και το τί προσφέρει αυτό είναι ένα μυστήριο. Αυτό είναι που μας παρακινεί.
Αύγουστος 2014
———
Μετάφραση: Inter Arma
Πηγή: War on Society
*σελ. 58 στην ελληνική έκδοση
https://interarma.info
