Μια απάντηση, με διαλεκτική διάθεση, στο κείμενο “Για τους αγώνες που έρχονται” του Αναρχικού Πυρήνα LOCO ANARQUISTA.
Δεν είναι η πρώτη φορά που, μπροστά στη σφοδρή κρατική καταστολή και τις προκλήσεις που αυτή δημιουργεί για τους αναρχικούς, γίνονται επικλήσεις στην ενότητα του “αναρχικού χώρου” και την αγαστή συνεργασία όλων των επιμέρους αναρχικών τάσεων. Το κείμενο “Για τους αγώνες που έρχονται” έρχεται να προστεθεί σε αυτήν τη λογική. Προσωπικά, δεν αμφιβάλλω για την ειλικρίνεια των συγγραφέων, φοβάμαι, όμως, πως θα διαφωνήσω κάθετα ως εγωιστής μηδενιστής και αναρχικός.
Νομίζω πως ξεκινώντας από τα δύο πεδία αγώνα, που ορίζονται αρχικά στο κείμενο, το ζήτημα του άλσους της Νέας Φιλαδέλφειας και το ζήτημα της απεργίας πείνας στις φυλακές, θα μπορέσει να γίνει κατανοητή η διαφωνία. Η προβληματική, λοιπόν, του να κοιτάς ένα μεμονωμένο γεγονός ξεκομμένο από τις γενεσιουργές του αιτίες, τις πολλές του προεκτάσεις και τις διαφορετικές αναλύσεις που γίνονται σχετικά, προκαλεί μια σύγχυση για το πώς τοποθετείται ο καθένας πάνω στο ίδιο το συμβάν. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά.
Για να συμπράξουν δύο άτομα, δύο συλλογικότητες ή δύο τάσεις πρέπει να υπάρχει κοινό ενδιαφέρον, “πολιτικό” ή στρατηγικό, για τα εκάστοτε τεκτενόμενα. Στην περίπτωση του άλσους αυτό δεν υπάρχει. Ο σχετικός κρατικο-καπιταλιστικός σχεδιασμός, επιθυμεί να απαλλοτριωθεί το άλσος για να συμπεριληφθεί η έκτασή του στη δημιουργία του γηπέδου μιας αθλητικής Α.Ε. Μια μερίδα κατοίκων και οι αναρχικές συλλογικότητες και αριστερές οργανώσεις, που τους ενδιαφέρει η απεύθυνσή τους σε αυτούς τους κατοίκους και η προπαγάνδιση του μηνύματος της αυτοδιαχείρισης και της αυτο-οργάνωσης των δημόσιων χώρων, έχουν δημιουργήσει ένα τοπικό κίνημα αντίστασης στους παραπάνω σχεδιασμούς. Μέχρι εδώ όλα καλά. Είναι απολύτως λογικό οι αναρχικοί εκείνοι, που η κοσμοθεωρία τους είναι βασισμένη σε σοσιαλιστικές αντιλήψεις, να συμμετέχουν σε κινήματα πόλης. Μάλιστα, πρέπει να το κάνουν, αν θέλουν οι πράξεις τους να συμβαδίζουν με τον λόγο τους. Το ερώτημα είναι, όμως, πως θα μπορούσαν άτομα και ομάδες, που έχουν αντικοινωνικές, αντιπολιτισμικές και γενικά εκ διαμέτρου αντίθετες με τα παραπάνω απόψεις, να συμμετέχουν σε κάτι τέτοιο. Μιλώντας για τον εαυτό μου, αρνούμαι να δεχτώ την αυτοδιαχείριση ακόμα και του μικρότερου κομματιού της σιχαμερής μητρόπολης, στην οποία βρίσκομαι φυλακισμένος, ακόμα και αν είναι αυτό που η εξουσία ονομάζει κυνικά “πνεύμονας πρασίνου”. Τα πάρκα, οι πλατείες και οι λοιπές “καλλωπιστικές” μητροπολιτικές υποδομές δεν αποτελούν κεκτημένα, αλλά κομμάτια του σχεδιασμού της εξουσίας. ‘Οπως ο σκλάβος πρέπει να έχει κάπου να ξοδέψει την πενιχρή αποζημίωση, που του παρέχει το αφεντικό για τις υπηρεσίες του, κάπου να διασκεδάσει τη μιζέρια του μετά τη δουλειά ή την αφόρητη πλήξη, που του δημιουργεί ο πλαστικός κόσμος της κυριαρχίας, έτσι πρέπει να έχει και κάπου να ηρεμεί, να βγάζει βόλτα τα παιδάκια του και τη γυναίκα του και να φαντασιώνεται ότι έρχεται σε επαφή με τη φύση. Η μητρόπολη είναι μια τεράστια φυλακή και τέτοιες υποδομές δεν είναι τίποτα περισσότερο από “αίθουσες αναψυχής”. Επομένως, εγώ δεν πρόκειται ποτέ να προτάξω τη διάσωση, την αυτοδιαχείριση ή την επέκταση τέτοιων χώρων, αλλά την ολική καταστροφή του μητροπολιτικού ιστού, μαζί με τα γήπεδα, τα μαγαζιά, τα πάρκα και τις παιδικές χαρές του.
Δεύτερο ζήτημα που ανακύπτει σχετικά, ιδιαίτερα μετά την επίθεση των ανεγκέφαλων μπράβων στη Στρούγκα, είναι η άποψη που τείνουν να έχουν τα κινήματα (ιδιαίτερα το “αντιφασιστικό”) σχετικά με τον οπαδισμό εν γένει, άποψη που αγκάλιασε (και τακτικά, για να μην κρυβόμαστε, αφού ανέκαθεν ο “χώρος” κωλοτριβόταν με τους γηπεδικούς, αφού “είναι μάχιμοι”) ο “χώρος” ιδιαίτερα μετά την άνοδο της Χ.Α. τα τελευταία χρόνια. Άρχισαν πάλι οι φαντασιακοί διαχωρισμοί σε καλούς και κακούς, σε “fa” και “antifa” οπαδούς, οι κομπασμοί για ομάδες που έχουν “αντιφασιστική” και “λαϊκή” ιστορία και άλλες τέτοιες ανοησίες, για να κρύψουν αυτό που πραγματικά είναι κάθε ομάδα: μια ανώνυμη εταιρία και μάλιστα με φανατικούς πελάτες. Ο οπαδός είναι αυτό που λέει η λέξη· οπαδός. Το γεγονός ότι μπορεί, για παράδειγμα, να μην είναι ρατσιστής, δεν τον κάνει αντιφασίστα, πόσο μάλλον αναρχικό και εξεγερμένο. Όσο, λοιπόν, δε γίνεται κάθετος και οριζόντιος διαχωρισμός μεταξύ μπάλας και αναρχίας και δε διαλέγει ο καθένας για τον εαυτό του ως τι από τα δύο θα αυτοπροσδιορίζεται, η σύμπραξη είναι αδύνατη. Αντίθετα, ένα πολύ ωραίο πεδίο σύμπραξης θα ήταν η εξαφάνιση των συνδέσμων από τις περιοχές που δραστηριοποιούμαστε και όπου, με ευθύνη εκείνων που θώπευαν τους οπαδούς, προκαλούν μονίμως προβλήματα στις αναρχικές δραστηριότητες, όπως π.χ. στα Εξάρχεια, στη Νέα Φιλαδέλφεια, στου Ζωγράφου, στις γειτονιές του Πειραιά κλπ. Όσο για την οπαδική κουλτούρα την ίδια, δεν είναι τυχαίο το ότι η Χ.Α. βρήκε απίστευτα πρόσφορο έδαφος ανάμεσα στους οπαδούς, όπου η ομοιομορφία, η πατριαρχία, το ένστικτο του κοπαδιού κάτω από ένα φλάμπουρο και ο μόνιμος συναισθηματικός παροξυσμός βασιλεύουν…
Όσον αφορά τώρα τον αγώνα στις φυλακές και την απεργία πείνας ενάντια στο νέο νομοσχέδιο για φυλακές υψίστης ασφαλείας, οι προβληματικές είναι διαφορετικές, αλλά υπαρκτές. Αρχικά, ακόμα και σε περίπτωση τακτικής σύμπραξης, οι λογικές είναι αναγκαστικά διαχωρισμένες. Εγώ, προσωπικά, στέκομαι αλληλέγγυος σε εκείνους, με τους οποίους με συνδέουν πραγματικά ζητήματα, πραγματικές κοινές ή παρεμφερείς αντιλήψεις και εμπειρίες αγώνα και σε εκείνους που μπορεί μεν να διαφωνούμε, αλλά οι προσωπικότητές τους, ως σύνολα, μου εμπνέουν σεβασμό. Δε μπορώ να συνδεθώ φαντασιακά με γενικά επαναστατικά υποκείμενα, όπως οι “κρατούμενοι”, εκκινούμενος από μια ανθρωπιστική λογική, που λέει “οι απεργοί κινδυνεύουν να πεθάνουν”. Είμαι αναρχικός εξεγερμένος και όχι ανθρωπιστής. Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει πως θέλω να σαπίσουν στη φυλακή ή να πεθάνουν ή ότι δεν προτάσσω την ισοπέδωση των φυλακών ως θεσμό. Σημαίνει μόνο πως εγώ απλά δε μπορώ να συνδεθώ.
Αλλά, ακόμα και αν συμφωνήσουμε πως θα μπορούσε π.χ. να υπάρχει μια παράλληλη πορεία με ξεχωριστές αναλύσεις, αλλά κοινό ή παρεμφερή σκοπό και ενδεχομένως κοινές δραστηριότητες, τη στήριξη δηλαδή των αναρχικών αιχμαλώτων, με τους οποίους συνδέεται η κάθε πλευρά με κάθε μέσο, συνεχίζει να υπάρχει ένα σοβαρό θέμα. Πώς μπορεί να συμπράξει το ρεύμα της νέας αναρχίας και οι μηδενιστικές, ατομικιστικές κλπ. τάσεις με εκείνους που έχουν μπάσει το λενινισμό και την πολιτική στην αναρχία, από το παράθυρο. Εκείνους που βγάζουν φιρμάνια και ντιρεκτίβες μη βίας από τις “συνελεύσεις” τους (τα οποία, όπως όλοι ξέρουμε, σπανιώς εκφράζουν έστω τους μισούς των παρευρισκομένων) και απαιτούν, με μια περίεργη αναρχίζουσα αντίληψη δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, να γίνουν σεβαστές από όλους, λες και δεν έχει η κάθε συλλογικότητα, ομαδοποίηση κλπ. δικιές της διαδικασίες ή κάθε άτομο δικιά του οπτική, λες και τίποτα, από όσα συμβαίνουν εκτός του αναρχικού κοινοβουλίου στο Γκίνη, δεν έχει σημασία. Εκείνους που έχουν σαφέστατα κρυφές ατζέντες και δίνουν από σήμερα διαπιστευτήρια για μια μελλοντική “συμφωνία κυρίων” και για moratorium βίας στους δρόμους, στην περίπτωση μιας “αριστερής διακυβέρνησης” του ΣΥΡΙΖΑ και των κινηματικών του παρατρεχάμενων. Εκείνους που συγκροτούν περιφρουρήσεις με τα μάτια προς το σώμα της πορείας, αφού στις τελευταίες ελάχιστες κεντρικές διαδηλώσεις, οι μπάτσοι πιο πολύ χασμουριούνται παρά περπατάνε. Περιφρουρήσεις που, όπως είδαμε και στην τελευταία διαδήλωση, δε διστάζουν να χτυπήσουν συντρόφους μας. Εκείνους που προτείνουν ξεδιάντροπα και δημόσια ακόμα και “κινηματικούς ασφαλίτες” χωρίς εξάρτηση, για την πρόληψη επιθέσεων από τους “κακούς μπάχαλους”. Εκείνους που, τέλος, συνεχώς βρίζουν, λασπολογούν και γκεμπελίζουν πάνω στους αιχμαλώτους μας, στις διαδικασίες μας και τις αντιλήψεις μας. Δεν υπάρχει περίπτωση σύμπραξης με τέτοια άτομα, αυτό είναι ξεκάθαρο.
Ο αναρχικός χώρος δε “βρίσκεται σε ύφεση”. Ο αναρχικός χώρος ήταν ανέκαθεν μια φούσκα, ένα χωνευτήρι εκ διαμέτρου αντίθετων απόψεων, το οποίο γκρέμισε η κρίση. Ας κινηθεί το κάθε ρεύμα, η κάθε τάση και η κάθε αντίληψη όπως θεωρεί σωστό και ας πάψουν πια οι επικλήσεις σε φαντασιακές και ανεδαφικές ενότητες. Οι συμπράξεις και οι συμπορεύσεις είναι αποτέλεσμα κοινών αντιλήψεων και στρατηγικών και όχι μιας ανάγκης επιφανειακής και βλαπτικής συσπείρωσης ενάντια στον εχθρό, που δυστυχώς δεν είναι καν ο ίδιος για όλους. Η εξεγερσιακή τάση θα πρέπει κάποια στιγμή να διαλέξει. Ή θα επιλέξει τη σύμπραξη και τη συνεργασία με την υπόλοιπη μαύρη αναρχία, όπου και όποτε αυτό είναι εφικτό, ή θα προσκολληθεί στο κοκκινόμαυρο, αριστερίζον κίνημα, όπου πάντα θα ασφυκτιά. Και αυτή η επιλογή, σύντροφοι, είναι δικό σας θέμα, όχι δικό μας.
Αλληλεγγύη στους μηδενιστές και εξεγερσιακούς αιχμαλώτους απεργούς πείνας!
Δύναμη στους 5 συντρόφους που βρίσκονται στο νοσοκομείο του Κορυδαλλού!
Αλληλεγγύη και Συνέργια με τους αναρχικούς αιχμαλώτους πολέμου σε όλον τον κόσμο!
Λύσσα και Συνείδηση!
Le Misanthrope
https://interarma.info
