Σήμερα, καθώς περίμενα να φωνάξει το όνομα μου στην καταμέτρηση ο δεσμοφύλακας, αποφάσισα να απολαύσω ένα κομμάτι μαύρης σοκολάτας.
Καθώς αυτή η μαριονέτα εκτελούσε τη ρουτίνα της, εγώ έκλεισα τα μάτια και άρχισα να ονειροβατώ· κατάφερα να βγω για μια στιγμή από αυτήν την πραγματικότητα και με φαντάστηκα ελαφρύ και ελεύθερο, δυνατό και αποφασισμένο, με το στήθος μου γεμάτο αγάπη και επιθυμία για έναν κόσμο οργανωμένο διαφορετικά, λειτουργικό για όλους, ασχέτως φύλου ή της γεωγραφικής περιοχής που έτυχε να γεννηθούμε και όπου κανένα τσιμεντένιο τείχος ή συρματόπλεγμα δε μπλέκεται στα πόδια της ανθρώπινης αδελφοσύνης, ούτε περιορίζουν την ελεύθερη μετακίνηση των ατόμων από το ένα μέρος στο άλλο. Έναν κόσμο ανθρώπων αυτόνομων και ελεύθερων, ισότιμων, όπου δε θα δημιουργούν σχέσεις ανταγωνισμού, αλλά θα συνδέονται στη βάση θεμελιωδών αρχών, όπως η αμοιβαιότητα και η αλληλεγγύη.
Φαντάστηκα έναν κόσμο, όπου ένα χαμόγελο αξίζει περισσότερο από μια γαμημένη ευκαιρία «προόδου» (πρόοδο των λίγων και οπισθοδρόμηση των πολλών), όπου όλα τα άτομα θα έχουν τον έλεγχο της ζωής τους και την ικανότητα να ενώνονται με τους ομοίους τους με κοινωνικούς δεσμούς άνευ εξουσιαστικών δομών.
Φαντάστηκα έναν κόσμο, όπου θα μπορώ να περπατώ κρατώντας την κόρη μου από το χέρι, χωρίς να φοβάμαι μην απαχθεί από τους μπάτσους ή χτυπήσει ως αποτέλεσμα κάποιου σχεδίου «κοινωνικής ειρήνης» κάποιου ασήμαντου πολιτικού. Ένα μέρος που όλοι θα ξέσπαγαν σε γέλια με την ίδια τη σκέψη ότι θα μπορούσαν να εξανδραποδιστούν και να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης από την επιβαλλόμενη εξουσία μιας χούφτας ατόμων με τον «αέρα» της ταξικής ανωτερότητας. Άνοιξα τα μάτια μου με λίγη ναυτία από τη σοκολάτα ακούγοντας τη φωνή του λακέ υπηρεσίας να φωνάζει το όνομά μου και επέστρεψα γρήγορα στην πραγματικότητα, σε αυτόν τον απωθητικό μηχανισμό αποκλεισμού και απομόνωσης, που αποκαλείται φυλακή. Και τότε σκέφτηκα πως για να υπάρχει πιθανότητα να γίνει αυτή η όμορφη ουτοπία πραγματικότητα, δεν αρκεί να την επιθυμείς, να τη σκέφτεσαι και να γράφεις για αυτήν, αλλά να δράσω, εδώ και τώρα, ξεκινώντας από τον εαυτό μου και χωρίς να περιμένω την «κατάλληλη» στιγμή για να αρχίσω την καταστροφή.
Με πολλή στοργή για τους συντρόφους του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού του Μεξικού, για τα δέκα χρόνια αγώνα τους.
Ζήτω η Αναρχία!
———-
Μετάφραση: Inter Arma
https://interarma.info
